Het beestje bij de naam

Met handen als klauwen, blauw, verkleumd, gevoelloos en trillend als een rietje van de Siberische temperaturen die ik diende te doorstaan om tot aan de bushalte te geraken, stapte ik de bus in. Eindelijk, iets van warmte. Ik checkte in, ik zei de chauffeur gedag en nestelde me op de stoel direct na de eerste uitgang. Aldaar lachte een reclameposter mij pontificaal in het gezicht toe.

Het contrast kon niet groter zijn. Ik, met drie, vier lagen kleren en handschoenen die half werk afleverden en zij, op de reclameposter, gekleed in schaarse lingerie en met haar billen naar me toegekeerd als een Playboy bunnie die over haar donzige staartje geaaid wil worden. Twintig centimeters ijskoude lucht scheidde ons slechts.

Allerlei verlangens stegen in mij op omtrent wat ik al dan niet met haar zou kunnen doen, variërend van Rummicub tot aan een maanwandeling. Een ander verlangen was om mij even lekker te gaan zitten afrukken in de bus, maar daar was het net iets te koud voor. Daar hield het eigenlijk bij op. Voor de rest bleef het onschuldig en streelden mijn ogen haar contouren slechts enkele malen.

Uiteindelijk las ik de tekst ernaast. Cut the crap, buy Sapph, stond er. In het Engels. Want Nederlands is niet sexy. Kappen met die troep, koop Sapph. Nee, dat gaat niet. Kappen, kopen, copuleren. Gaat te ver, gek genoeg. Je mag de billen tonen, je mag de ogen het laten uitspellen, maar je mag het beestje niet bij de naam noemen.

Je kunt beter over iets totaal irrelevants beginnen, zoals het merk van de lingerie dat ze aan heeft. Dat dempt de geilheid, maar schijnt de kooplust op te laaien. Idee voor een experiment, terwijl je seks hebt, uitroepen: ‘deze seks wordt mede mogelijk gemaakt door Beter Bed’. Kijken hoe hij of zij reageert, maar dan moet je degene de dag erna wel stalken om te zien of diegene daadwerkelijk naar Beter Bed toegaat.

Zelf had ik na een paar minuten wel weer genoeg van mevrouw Kont. Ik stond op en ging aan de andere kant van het gangpad zitten. Het enige uitzicht dat ik had was een stoep en de gesloten gordijnen van de rijtjeshuizen waar de bus mij langsreed – en de geïrriteerde gezichtsuitdrukking van de plus minus vijftigjarige, aan obesitas lijdende medepassagier voor mij. Mijn zinnen verloren hun prikkels. Ik kon mij weer aan de kou gaan ergeren.